Mijn voorbespreking is goed… Het valt mijn spelers op, dat ik verstand van voetbal begin te krijgen… Zij beginnen verstand van mij te krijgen, denk ik… dus zet ik ze maar weer op het verkeerde been. Maar ik geef toe; ik ben vandaag echt in vorm. Ook al heeft het geen zin meer… We hebben al verloren voor we begonnen zijn…

‘Wie doet er wel eens iets voor een ander?’ Ik verras mijn spelers met deze vraag en hopelijk niet met het antwoord: ‘Niemand is iemand zonder een ander’. Snel vertaald naar voetbal, heb ik het dan over het TEAM.

De Willie-wijsheid ‘TALENT x INZET = SUCCES’ is vooral bedoeld voor Selim. Selim is een groot talent, die dat nooit meer laat zien. Selim is vandaag zelfs ‘geselecteerd’ voor het 3de team, terwijl hij de beste van het 2de moet zijn. ‘Maar dan zal die knop toch eens óm moeten’, confronteer ik hem. Iedereen kent hem als speler zonder inzet; hij zichzelf inmiddels ook, vrees ik. Terwijl Selim heel goed weet welke moedige inzet hij als asielzoekende jongen heeft moeten tonen om in het leven zover te komen als hij nu is! Als hij dit ooit kan vertalen in zijn voetbalspel, dan is hij bijna te goed voor ons 1ste .

Selim knikt. Hij weet het. Ik raak hem en mezelf ook. Ik schakel snel over op de rest van het team. Hen kan ik geen gebrek aan inzet verwijten! Zij moeten vooral leren met SNELHEID te voetballen. HSC’21 3 kan namelijk geweldig voetballen, maar het gaat veel te langzaam. ‘Hoe langzamer de man gaat, des te sneller de bal moet’.

Vorige week heeft aanvoerder Bart vanaf de bank ‘ouwe’ man Marijn deze taak perfect zien uitvoeren. Bart weet wat hem te doen staat vandaag. Het goede spel van ons team begint nu eenmaal achterin. Laatste man Bart en voorstopper Jeremy zijn bepalend! Ook vandaag… helaas!

‘Schuif maar gelijk door’, hoor ik Bart nog voor de wedstrijd tegen Jeremy zeggen. We beginnen dus gelijk 1 op 1 achterin en dat hebben we geweten. De wil, het zelfvertrouwen, de zelfoverschatting is veel groter dan ons voetbal. Wat een ongelukkig gedoe!

Maar ja, wat wil je? We hebben de wedstrijd al op zaterdagavond verloren! Als één speler een feestje heeft, dan kan een team het nog opvangen. Maar als het halve team de kleedkamer in polonaise verlaat… Als het slappe gelach en gelummel tot op het veld duurt… Als de warming up meer naar alcohol ruikt dan naar zweet... dan is dat pas echt gebrek aan inzet…

Gelukkig ben ik wel in vorm en roep het team nog op het veld bij elkaar en geef ze wanhopig onder uit de zak! ‘Dit is geen voorbereiding en de knop kan nu nog om!’ Maar het is te laat… Ook voor Selim… Nu hij een keer wel de juiste instelling en inzet toont, laat het halve team hèm en zichzelf in de steek. De winst is misschien, dat Selim nu zelf ook eens voelt wat dat is… De al ver van tevoren verloren wedstrijd krijgt ook nog een uitslag: 3 – 1 voor Tubantia.
Ik zal nog eens in vorm zijn…

» Terug