Andy's Oma

De voetbaltas is al ingepakt, maar Andy bereikt het trainingsveld niet. Zijn moeder belt: ‘Kom maar hier naar toe… Oma is overleden.’ Dan is voetbal niet zo belangrijk meer. Op vrijdag is Andy wel op de training. Niet, omdat voetbal nu belangrijker of het verdriet minder is… Andy heeft zich een doel gesteld: ‘Als ik zondag scoor, dan is de goal voor mijn Oma!’ Zo bijzonder kan voetbal zijn! Het verbindt leven en dood, terwijl het op zichzelf een onschuldig spelletje blijft.

In de voorbespreking maak ik de wedstrijd wel weer belangrijk, maar ik benoem ook even het verdriet van een kleinzoon. Over de bijzondere opdracht, die Andy zichzelf heeft gesteld, wordt niet gesproken. De wedstrijd zelf is al een bijzondere. Het is het vervolg van een gestaakte wedstrijd bij 1 – 0 achterstand tegen FC Eibergen. Onze Luuk kwam toen ongelukkig uit een duel en smakte met z’n hoofd keihard op de grond. Het viel gelukkig mee en ook Luuk staat super gemotiveerd in de basis.

41 Minuten is kort, maar ook heel lang! Met grote letters schrijf ik op het bord: RUST!             ‘Rust in de hoofden is nodig om te kunnen slagen. Gewoon voetballen, zoals we dat altijd doen! Niet 1 op 1 achterin; wel met druk naar voren in alle linies!’ Echte voetbaltaal uit mijn mond veroorzaakt altijd verwarde gezichten in het team.

Dus ga ik maar op z’n Willie’s verder:  ‘We komen nog wel 10 keer voor het doel en krijgen nog 5 kansen; we hoeven alleen maar te scoren.’ Iedereen kijkt ernstig! ‘Helaas kunnen wij dat laatste heel slecht.’ Iedereen lacht! Even groot schrijf ik: STORM! ‘Storm in het lijf is ook nodig! Super scherp, duels winnen, voetballen en… SCOREN!’ Iedereen is vertrokken!

Trainer Paul laat het team voor de scherpte de warming up afsluiten met een felle sprint. En scherp zijn ze… de beste 15 minuten van onze competitie volgen! En wat in Andy gevaren is, snap ik direct. Onnavolgbaar is hij… binnen 3 minuten wordt er gescoord op een Messi-achtige  wijze door… Andy! Z’n kop explodeert en zijn lijf rent uitzinnig van geluk over het veld… het team achterhaalt en omhelst hem… Andy lijkt in hogere sferen te zijn… Een blik naar boven zegt genoeg: ‘Deze goal is voor Oma!’ 1 – 1!

Na de wedstrijd staat Andy als eerste buiten de kleedkamer. Zijn teamgenoten vieren het feest… Andy belt… zijn moeder: ‘Ik wilde zo graag een goal maken voor Oma… Dat is gelukt, mam… maar waar die tweede vandaan kwam?!’

Het 3e team van HSC won inderdaad met 2 – 1 door twee (!) goals van Andy! Ik denk, dat zijn moeder gezegd heeft: ‘De eerste is  voor Oma van jou… en de tweede is  voor jou…  van Oma!’