De Engelse doelman Jimmy Glass werd tegen het einde van het seizoen 1998/1999 door zijn club Swindon Town uitgeleend aan Carlisle United, dat uitkwam in de Engelse Third Division (de huidige League Two). Bij Carlisle was de lokale held Tony Craig getransfereerd naar Blackpool FC en bij Swindon zat Glass toch alleen maar op de reservebank te verpieteren.

Het viel hem niet mee om Tony Craig bij Carlisle te doen vergeten. Hij kreeg zelfs veel kritiek over zich heen, omdat door zijn fouten de ploeg nog verder weg zakte. Het belandde zelfs op de laatste plaats in de Third Division. Op 8 mei 1999 stond de laatste speelronde op het programma. Carlisle United had één punt achterstand op Scarborough FC en moest thuis winnen van Plymouth Argyle om degradatie naar de National Conference te voorkomen. De sfeer was dan ook gespannen in Brunton Park, het stadion van Carlisle. Evenals in het vierhonderd kilometer verderop gelegen McCain Stadium, waar Scarborough aantrad tegen Peterborough United.

In Carlisle was het Plymouth Argyle dat het spel maakte. Van de punten weggeven was geen sprake. Plymouth kwam ook dik verdiend op voorsprong en degradatie leek voor Carlisle onafwendbaar. Maar de hoop bij de fans keerde terug toen in de tweede helft uit het niets de gelijkmaker werd gescoord. Bij diezelfde stand van 1-1 klonk in Scarborough het eindsignaal. Toen de fans vernamen dat het in Carlisle na 90 minuten ook 1-1 stond dacht men alvast een feestje te kunnen vieren.

In Carlisle volgde echter nog enkele minuten blessuretijd. Men wist inmiddels dat er nog een keer gescoord moest worden om zich te handhaven. Alles of niets was dan ook het motto. In de 95ste minuut trapte Jimmy Glass de bal nog één keer met een geweldige knal naar voren. En na een scrimmage in het strafschopgebied van Plymouth volgde nog een corner. De seconden tikten weg. Uit de corner was het Scott Dobie die op het doel kopte, maar de keeper van Plymouth redde. De bal plofte echter neer ter hoogte van het doelgebied, waar zojuist de naar voren gesprinte Jimmy Glass was gearriveerd. De doelman bedacht zich geen moment en schoot met een geweldige uithaal raak. 2-1!

Het uitpuilende stadion explodeerde van vreugde. Supporters bestormden het veld. De scheidsrechter baande zich met de bal in de hand een weg door de feestende menigte. Bij de middenstip aangekomen floot hij voor het einde van de wedstrijd. Carlisle United had het onmogelijke gepresteerd en zich alsnog gehandhaafd in de Third Division. En dat kwam hard aan bij Scarborough, heel hard. Jimmy Glass was uiteraard de held van Carlisle en zijn doelpunt één van de meest memorabele momenten uit de geschiedenis van het Engelse voetbal.

Het beslissende doelpunt in de laatste minuut behoort nu eenmaal tot de meest opwindende verschijnselen in het voetbal. De wanhopig tegen het gras vallende spelers die beseffen dat de zaak is verloren, de totale krankzinnigheid van de doelpuntenmaker, het afgrijzen van de ene trainer en de verbijsterde vreugde van de andere: alles wat sport mooi maakt komt tot een geweldige climax na het beslissende doelpunt in de laatste minuut. Een doelpunt in de 32ste minuut is over het algemeen behoorlijk saai. Ook een treffer in de 63ste minuut moet van heel bijzonder kaliber zijn, wil je 'm de volgende dag niet zijn vergeten. Maar een beslissend intikkertje in de laatste minuut staat voor de rest van je leven in het geheugen gegrift. De àllermooiste is overigens die in de laatste éénduizendste seconde waarbij de bal op miraculeuze wijze over de lijn wordt gedrukt.

Jongetjes, die dromen dat ze meespelen in Oranje, maken de winnende treffer nooit in de 17de minuut, maar altijd in de 91ste, waarna de scheidsrechter affluit en de wereldtitel binnen is. Die droom kwam tot dusver overigens nog voor niemand uit. Wel bezorgden Sheringham en Solksjaer in 1999 Manchester United de Champions League door in de dying seconds te scoren tegen Bayern München en de Duitsers dus op zijn Duits te verslaan. En wat uit datzelfde jaar nog in de geheugens van alle HSC-ers gegrift zal staan, zijn de beslissende doelpunten van invaller Dimitri Charnotskiy. Uit bij Argon in Mijdrecht bezorgde hij in blessuretijd HSC'21 het kampioenschap bij de zondagamateurs, nadat Sander Vaneker in de 89ste minuut de 2-2 had binnen gekopt. En tegen IJsselmeervogels besliste hij in de 121ste minuut van de verlenging de strijd om de algehele amateurtitel in het voordeel van HSC'21.

Bert van Losser tijdens het live verslag voor TV Oost: "We zitten in blessuretijd. Ik denk dat we nog een minuutje gaan spelen. En dan hebben we strafschoppen... Maar misschien komt het niet zover..." (Erwin Nijhuis passt op de vrijgelaten Dimitri Charnotskiy) "Charnotskiy..." (Schiet de bal beheerst in de lange hoek achter doelman René Stemerdink) "Hij doet het weer!!! Dimitri Charnotskiy! 3-4! Hij deed het in Mijdrecht tegen Argon in de slotfase en nu dus hier weer... Dimitri Charnotskiy. Iedereen dolblij en dolenthousiast. 3 tegen 4! Wat een droomscenario eigenlijk." En zo ging de algehele amateurtitel mee naar Haaksbergen. De Spakenburgse hoop was in de slotfase aan flarden geschoten. Net zoals dat een Scarborough en een Bayern München dus overkwam. Zo gaat dat met doelpunten in de laatste minuut. Het zet de wereld op zijn kop. Zie ik in de uitslagen een beslissend doelpunt in de 89ste minuut, dan weet ik: daar is heftig geleden en zijn mensen gek geworden van blijheid. Daar heeft het leven zich van zijn scherpe maar meest aantrekkelijke kant laten zien. Wreed, maar behoorlijk fascinerend.

Had absoluut niet mogen gebeuren, zal er worden gezegd. Ja, als je voorstaat zijn er momenten dat je moet zorgen dat er niets gebeurt. Sta je achter, dan geldt dat er momenten zijn dat je moet zorgen dat er juist wél iets gebeurt. Dat krachtenveld van tegengestelde belangen heet sport. Daarbij hoort het drama dat zich niets aantrekt van zinloze stellingen en theorieën over wat absoluut niet mag gebeuren.

Peter Visser
November 2006

» Terug