Belastingdienst: leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.

Guus Hiddink dacht boerenslim te zijn en vulde opzettelijk zijn belastingaangifte verkeerd in. Volgens beramingen van het Openbaar Ministerie zou het gaan om 1,4 miljoen euro. Je zou kunnen zeggen dat de huidige bondscoach van Rusland dat bedrag van de overheid heeft gestolen en dus een dief is. Met een boete van 45.000 euro kwam hij er vanaf. Meneer zelf was slecht te spreken over dat vonnis van de rechter. Ik ben dat ook.

Na het WK van 2002, waar hij succesvol was als bondscoach van Zuid-Korea, trad Hiddink in dienst van PSV. Eind november van dat jaar huurde hij een huis in het charmante Belgische stadje Hamont-Achel. Tot hij eind augustus 2003 met zijn partner een woning in het Brabantse Waalre betrok, stond hij zo ingeschreven in België. Door het veel gunstiger Belgische belastingklimaat pakte hij, als fiscale Belg, een belastingvoordeel van zo'n 1,4 miljoen euro.

Het Openbaar Ministerie kwam Guus Hiddink echter op het spoor toen zij bezig was met een strafrechtelijk onderzoek naar de later wegens ontucht veroordeelde Fons Spooren, de voormalige commercieel directeur van PSV. Uit telefoontaps bleek dat Hiddink mogelijk helemaal niet in België woonde en de fiscus misschien wel een loer had proberen te draaien.

De FIOD-ECD (Fiscale inlichten- en opsporingsdienst-Economische controledienst) begon daarom een onderzoek. Zo werden er telefoontjes afgeluisterd, e-mail gecontroleerd en werd er langs de A2 (Eindhoven / Amsterdam) gepost. In oktober 2005 volgde een huiszoeking bij Hiddink en werd hij dagenlang verhoord. Niets wees er daarbij op dat hij daadwerkelijk in zijn huis in België woonde. En dus werd hij gedagvaard.

Guus Hiddink, om wie ik altijd al een zweem van onbetrouwbaarheid vond hangen, was woedend over de aantijgingen. Hij gaf af op de werkwijze van de FIOD-ECD en zei het "gevecht" met de autoriteiten aan te willen gaan. Elke malversatie werd door hem ontkend, hij zou alle belasting keurig hebben afgedragen. Ook tijdens de regiezitting in september 2006 bleef hij de aantijgingen ontkennen en volhouden regelmatig in België te hebben overnacht.

Tijdens de eerste zittingsdag van de rechtszaak, 30 januari jongstleden, kreeg de zaak echter plots een hele andere wending. Hiddink gaf voor de rechtbank namelijk toe in 2002 nooit in België te hebben geslapen en in 2003 hooguit negen keer. Volgens de Achterhoeker had hij wel de intentie gehad om zich daadwerkelijk te vestigen in België, maar kon hij er niet aarden. Feitelijk had hij dus nooit invulling gegeven aan het wonen in België. De officier van justitie Loos schilderde de constructie met de Belgische huurwoning dan ook af als een schijnvertoning.

Loos toonde tijdens zijn betoog geen mededogen en trok terecht harde conclusies over het gedrag van de trainer, die volgens hem op brutale en listige manier had geprobeerd de fiscus te besodemieteren. Zo was er ook nog een poging van Hiddink om bij een hotel in Antwerpen een valse rekening op te laten maken. De officier van justitie rekende het hem ook aan dat hij de fout nooit bij zichzelf had gezocht en dat het leek of Hiddink vond dat hij boven de wet stond. Saint Gus hoorde vervolgens een onvoorwaardelijke celstraf van tien maanden tegen zich eisen wegens belastingfraude. Je zou kunnen zeggen dat hij toen toch even mooi in de penarie zat.

Als antwoord op de eis mochten de advocaten Leliveld en Verbruggen hun pleidooien houden. Ze vroegen daarin vrijspraak voor hun cliënt. Volgens de verdediging was de bewijslast onwettig verkregen, was er sprake van een vormfout, vonden ze dat Hiddink als slachtoffer was gekozen voor een publicitair aantrekkelijke zaak (slechtoffer van zijn eigen hebzucht zullen ze bedoelen) en had hij altijd de intentie gehad om in het Belgische dorpje Hamont-Achel te gaan wonen.

Bij het bepalen van de straf nam de rechtbank in aanmerking dat Hiddink aanvankelijk inderdaad die intentie had. Echter ook in 2003 kwam er niets van het wonen in België terecht. Hij bleef voornamelijk in Nederland, vooral bij zijn vriendin in Amsterdam, en er was geen enkele kenbare intentie om buiten Nederland te gaan wonen. Naar het oordeel van de rechtbank was Hiddink in 2003 daarom fiscaal inwoner van Nederland en had hij voor dat jaar in de aangifte moeten opnemen dat hij in Nederland woonachtig was. De adviseurs van Hiddink hebben hem ook diverse keren duidelijk gemaakt dat hij op zijn minst ook echt in België zou moeten wonen, maar Hiddink sloeg deze adviezen in de wind. En dat vond rechtbankpresident mr. Bik zeer laakbaar.

Uiteindelijk werd Hiddink vrijgesproken van fraude in 2002, maar wel veroordeeld voor 2003. De rechtbank legde mede daarom een aanzienlijk lichtere straf op dan de officier van justitie eiste. Geen celstraf van tien jaar, maar een geldboete van 45.000 euro. Een hogere boete is volgens de wet in deze ook niet mogelijk. In verband met de ernst van het bewezenverklaarde legde de rechtbank bovendien een voorwaardelijke gevangenisstraf op van zes maanden met een proeftijd van twee jaar. Simon van den Boomen, de fiscaal adviseur van Hiddink, kreeg een voorwaardelijke gevangenisstraf van acht maanden en eenzelfde geldboete van 45.000 euro opgelegd.

Bij het bepalen van Hiddink's straf hield de rechtbank er rekening mee dat hij niet eerder voor soortgelijke feiten was veroordeeld, dat hij over de inkomsten reeds belasting had betaald in België en Zuid-Korea en dat zijn imago door alle negatieve publiciteit extra schade had opgelopen.

Dat van dat strafbad is natuurlijk een rare kronkel in ons strafrecht om een first offender te sparen en dat Guus wél de fiscus heeft gespekt in andere landen doet in mijn ogen aan zijn frauduleuze handelen in eigen land niets af. En voor dat beschadigen van zijn imago heeft Hiddink echt mr. Bik niet nodig, dat kan hij uitstekend zelf.

Bovendien, en dat verbaasd me het meest in deze zaak, lijkt er van imagoschade niet eens sprake te zijn. Om de keuzes van bondscoach Marco van Basten lijkt soms het hele land in rep en roer, Wesley Sneijder kreeg het zwaar te verduren toen hij de uitdrukking "witte tyfushond" gebruikte en scheidsrechter Jan Wegereef kreeg een golf van kritiek over zich heen omdat hij onterecht een doelpunt goedkeurde. Over de gluiperige fraudeur Hiddink hoor je echter bijna niemand. Terwijl je zou kunnen zeggen dat zijn imago natuurlijk gewoon naar de filistijnen had moeten zijn.

P.S. Guus Hiddink ging niet in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank.

Peter Visser
April 2007

» Terug