Tot dictator Nicolae Ceaucescu zich ermee ging bemoeien, stelde het Roemeense voetbal maar weinig voor. Hij en zijn zoons zagen begin jaren tachtig echter in dat er met voetbal internationale prestige te behalen viel. Om dat te bereiken werd vanaf dat moment elk aanstormend talent, op aandringen van de Ceaucescu's, versast naar Steaua Boekarest of Dinamo Boekarest om kundig te worden gekneed door wetenschappelijke topcoaches als Jenei en Iordanescu (Steaua) of Lucescu (Dinamo).

In 1986 zette Steaua Boekarest, met het winnen van de Europa Cup I, Roemenië voor het eerst op de internationale voetbalkaart. Vervolgens plaatste het nationale elftal zich zwierig voor de WK's van 1990, '94 en '98 en voor de EK's van '96 en 2000.

Het Roemeense spel baseerde zich op veel bewegen zonder bal en een uitgekiende snelle barcirculatie van waaruit de opkomende middenvelders de diepte in werden gestuurd. Tegelijk verstonden ze de kunst om het tempo uit de wedstrijd te halen en te wachten op hét moment om toe te slaan. Zowel het spel van Steaua, Dinamo als de nationale ploeg ontwikkelde zich tot een combinatie van Latijnse uitgekooktheid, Slavische speelsheid en het gestroomlijnde Oostblokvoetbal van weleer. Ze speelden bovendien met een poëtische tint; Lacatus, Lupescu, Popescu, Petrescu.

En dan was daar natuurlijk spelmaker Gheorghe Hagi, De Maradona van de Karpaten. De bal werd ritmisch rondgespeeld en vastgehouden tot er ruimte ontstond voor een bevlieging van deze grootmeester. Georghe Haghi, fluwelen balbehandeling, fijne traptechniek. Via Farul Constanta en Sportul Boekarest brak hij vanaf eind jaren tachtig door bij Steaua Boekarest, de club waar hij onlangs overigens alweer opstapte als trainer. Hagi speelde daar fenomenaal en scoorde in vier seizoenen ook nog eens 76 keer. Zijn technische superioriteit viel niet onder de voetbaltradities van het Oude Continent, maar hoorde eerder in het Braziliaanse erfgoed thuis. Hij speelde voor Real Madrid, Brescia en in 1990 haalde Johan Cruijff hem naar Barcelona. Gheorghe Hagi, briljante linkspoot. Tikkie lui. Zo leek het tenminste wanneer hij weer eens met de handen in de zij de bal op zijn voet dood liet vallen en die vervolgens onverschillig naar een medespeler tikte. Geen zin vandaag. Zo leek het tenminste wanneer hij weer eens wachtte op zijn moment.

Zoals in de eerste wedstrijd op het WK van 1994. Hagi lobte de bal vanaf de linkerzijlijn van grote afstand over de Colombiaanse keeper Oscar Córdoba in het net. Verbijstering maakte zich meester van de Rose Bowl in Pasadena. Haghi groeide tijdens dit WK, door zijn fantasierijke spel, uit tot de lieveling van het Amerikaanse publiek. Nadat de Roemenen in de achtste finales de Argentijnen versloegen (3-2), ging het in de kwartfinale voor hen echter mis in de strafschoppenreeks tegen Zweden.

Verder dan een kwartfinale zouden de Roemenen op een groot toernooi ook nooit komen. Telkens liet de gevaarlijke outsider het op het moment van de waarheid afweten. Zoals vele Roemenen de hoge verwachtingen bij een Europese topclub nooit echt konden inlossen. Zoals de Gheorghe Hagi het bij zowel Real Madrid als Barcelona nooit echt maakte.

Hij vond er niet de sfeer die hij zocht, maar vaak ook wisten coaches en medespelers zich vanwege zijn "aparte trekjes" geen raad met hem. Niet alleen in het veld, maar ook daarbuiten was hij namelijk onberekenbaar.

In eigen omgeving, het duistere Boekarest en later ook bij Galatasary in Istanbul, bloeide hij open en toonde hij zijn klasse. Zo leidde hij de Turkse club in 2000 naar het winnen van de Europa Cup III. Het jaar erna sloot hij er zijn voetbalcarriëre af.

Gheorghe Hagi, de Maradona van de Karpaten, een onherbergzame bergketen in het Roemeense land.

Peter Visser
Oktober 2007

» Terug