De wonderen van Diego (3)

Diego Armando Maradona was een magische voetballer, de beste allertijden. En hij was meer dan slechts dat, hij leefde er ook lustig op los. Als voetballer verwierf hij een goddelijke status in Argentinië en de rest van de wereld, maar hij deed alles wat God verboden heeft. Dat deed hij ook na zijn carriëre als voetballer, ook als bondscoach. Voorlopig hoogtepunt in die functie zijn zijn seksueel getinte opmerkingen richting journalisten na de benauwde kwalificatie voor het WK in Zuid-Afrika. Het deed een boel mensen het hoofd weer op hol slaan. De mijne niet.

Diego Maradona als bondscoach, dat is de Argentijnse vlag gespoten op zijn blauwe Mini Cooper. Dat is complete chaos bij zijn aantocht, bewakers die verwoede pogingen doen om de horde journalisten in het gareel te houden. Tijdens de trainingen in de middencirkel blijven staan, af en toe wat zwaaien met zijn armen. Na afloop wat ballen schieten op de keepers en daarna zijn vader nog even knuffelen, de ogen nat van emotie. Diego Armando Maradona is een emotioneel mens.

Maradona als bondscoach dat is ook de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Brazilië driehonderd kilometer ten noordwesten van Buenos Aires spelen, omdat hij als oud-Boca Juniors-speler een hekel heeft aan aartsrivaal River Plate. In een veel te grote jas, diamanten oorbelletjes in en met een groot zilveren kruis om zijn nek het veld op. En dan een heel stadion dat hem hartstochtelijk toezingt, hij de handen klappend boven het hoofd. Ook bij een achterstand blijven ze zingen. Meelevend met zijn elftal, in woord en gebaar. Een "vrijpartij" met een scorende Jesús Dátolo.

Diego Maradona als bondscoach, dat was dus ook een moeizame kwalificatiereeks voor het WK van 2010. En toen Martí­n Palermo in blessuretijd de verlossende 2-1 scoorde tegen Peru, was daar van pure blijdschap een heuse buikschuiver. Zien we Bert van Marwijk nog zo niet doen.

Kwalificatie hing voor Argentinië tot de laatste wedstrijd aan een zijden draadje, maar na de 0-1 in en tegen Uruguay was het dan toch gelukt. Voor Maradona het moment om al zijn opgekropte agressie eruit te gooien. Hij pakte zichzelf in het kruis en maakte een paar opruiende gebaren naar een TV-camera. En tijdens de persconferentie was daar die verbale uitval.

Op niet mis te verstane wijze rekende hij af met zijn criticasters, die hem vanwege de teleurstellende prestaties hard hadden aangepakt. "Tegen degenen die niet in mij geloofden, zeg ik, en ik verontschuldig me voor de vrouwen, jullie kunnen eraan zuigen en eraan blijven zuigen", zo brieste Diego. Nee, dat is niet de vocabulaire die Louis van Gaal doorgaans gebruikt om zijn boosheid tegenover de pers te uiten.

De beelden van de getergde Maradona gingen de hele wereld over. Het werd ook een ware hit op internet, er werden zelfs T-shirts gedrukt met de tekst "You can suck on it" en de tuchtcommissie van de FIFA stelde een onderzoek in. En natuurlijk moesten al die voetbalwijsneuzen er ook weer wat van vinden, zoals eerder zijn benoeming ook al voor de nodige sceptische reacties had gezorgd.

Nu konden ze er blijkbaar niet tegen dat een paar van die gefrustreerde journalisten eens van repliek werden gediend. De lol die ik er wel inzag, konden zij er in ieder geval niet van inzien, zo was wel duidelijk. Ze hadden het over provocatief, schaamteloos en ontoelaatbaar. Dan heb ik het over bekrompen, kleingeestig en kneuterig.

Maradona zelf zei nergens spijt van te hebben. Gelukkig maar. Hij had overigens al eerder aangegeven dat hij de kritiek van de pers beu was, dat hij daarom ook twijfelde of hij wel bondscoach van Argentinië wilde blijven. Al had daar ook de inmenging van technisch directeur Carlos Bilardo mee te maken. Die zou achter zijn rug om beslissingen hebben genomen en dat pikt Pluisje natuurlijk niet.

Binnenkort zal wel duidelijk worden of Maradona met de nationale ploeg daadwerkelijk naar het WK zal of mag gaan in een poging om de Argentijnse droom nog eens te vervullen. Zoals in 1986, toen hij al dribbelend en scorend de Argentijnen bijna in zijn eentje naar de wereldtitel leidde. Maar misschien heeft hij zich met zijn verbale oprisping ook wel definitief buitenspel gezet. En ook de prestaties onder zijn leiding spreken niet in zijn voordeel, voor zover dat natuurlijk niet van toevalligheden aan elkaar hangt.

Wat mij betreft wordt hem alles vergeven. En wie weet, kan hij dan op 11 juli 2010 in het Soccer City-stadion van Johannesburg nog eens een wonder verrichten, zijn voetbalmaffe landgenoten daarmee in vervoering brengend en er als toegift nog zo'n fraaie buikschuiver uitgooien. Een heel stadion zal hem hartstochtelijk toezingen, hij de wereldbeker boven het hoofd, de ogen nat van emotie. Wil ik de persconferentie graag nog even zien.

Hoe het ook zij, met Diego Armando Maradona als bondscoach aan verhalen in ieder geval geen gebrek. En dat is toch ook heel wat waard.

Peter Visser
Oktober 2009

Mail: zondernoppen@gmail.com
Weblog: petervisser.web-log.nl