De shows van Stjarnan

Stjarnan is een voetbalclub uit Garðabær, een voorstad van Reykjavik, die uitkomt in de hoogste IJslandse divisie. Of ze überhaupt kunnen voetballen, dat weet bijna niemand. Maar met de wijze waarop ze hun doelpunten vieren, zijn de eilandbewoners inmiddels wereldberoemd geworden.

Vroeger juichten voetballers nog gewoon, armen omhoog, eventueel een klein sprongetje erbij. Tegenwoordig zijn het echter vaak vervelende stukjes die worden opgevoerd. Dat ik het niet zo heb op al die mallotige, kinderachtige, arrogante en ongepaste juichvertoningen, daar schreef ik al eens over. Af en toe zie je echter ook best iets origineels.

De wijze waarop de spelers van Stjarnan hun doelpunten vieren bijvoorbeeld, dat is van een andere categorie. Zij hebben dat vieren tot kunst verheven en zouden ook als toneelvereniging niet misstaan. In ieder geval zie ik de humor er wel van in en dat is toch ook wat waard, mij wel tenminste.

Het begon dit seizoen allemaal in de wedstrijd van Stjarnan tegen Fylkir. Nadat Halldór Orri Björnsson zijn team in blessuretijd middels een onvervalste Panenka aan de zege had geholpen, deed hij alsof hij verdediger Johann Laxdal binnenhengelde. De ’vis’ Laxdal werd vervolgens als trofee gefotografeerd door zijn andere teamgenoten. In het Stjörnuvöllur-stadion waren er slechts 624 toeschouwers getuige van, via YouTube werd het echter een ware hit. De show werd ook meteen genomineerd voor de Doelpuntviering van het Jaar.

Meer shows volgden. Zo werd een onvervalste fanfare gespeeld, een geboorte (met de bal als baby), een toilet en een rambo-act, waarbij de doelpuntenmaker zijn ploeggenoten zogenaamd neerschoot of tegen de vlakte sloeg. En wat te denken van ’De fiets’. Na een doelpunt bouwden de Stjarnanners een menselijke fiets, compleet met zadel, trappers en stuur. Doelpuntenmaker Thorvaldur Árnason sprong vervolgens op het zogenaamde zadel en trapte een paar rondjes, onderwijl triomfantelijk naar het publiek zwaaiend. Dat publiek kon dat wel waarderen.

En de mannen van trainer Bjarni Jóhannsson bleven de fans verbazen met ludieke juichpogingen. Zo ook in de met 5-0 gewonnen wedstrijd tegen Haukur. Eerst lieten ze een demonstratie schoonspringen zien, na een ander doelpunt werd een roeiboot nagespeeld. Tegen Keflavík werd alweer weer een nieuwe act gepresenteerd: ’De handgranaat’. Ze blijven dus vindingrijk, die jongens van Stjarnan.

Wordt ook steeds leuker zo om de IJslandse competitie te volgen. De Premier League, Serie A, Bundesliga en Primera Division, dat kennen we nu wel een keer. De Úrvalsdeild echter, dat is nog lang geen gesneden koek. Maar wie weet is IJsland straks voor mij, behalve het land van geisers en Icesave, ook wel het land van de Úrvalsdeild.

Tja, cynici zullen zeggen dat het IJslandse voetbal op een wel erg laag pitje staat en dat die doelpuntvieringen daar wel de oorzaak van zal zijn. Dat ze meer tijd en energie steken in het juichen dan in het voetballen zelf.

Maar voetbal is toch vooral ook entertainment en dat hebben de voetballers van Stjarnan tenminste goed begrepen. Ben dan ook benieuwd wat ze nog meer in petto hebben. Totdat het vervelend gaat worden natuurlijk.

Peter Visser
September 2010

Mail: zondernoppen@gmail.com
Weblog: petervisser.web-log.nl

Wie beelden wil zien van doelpuntvieringen van Stjarnan moet even naar youtube surfen.