Het is 11 juli 2010. Lachend slaat hij een arm om zijn collega verdediger Puyol. Sergio Ramos kan zijn geluk niet op. Zojuist heeft Iniesta hem wereldkampioen gemaakt. Ruim vier maanden later op een maandagavond verlaat Ramos iets eerder voordat de scheidsrechter voor het einde van de wedstrijd fluit het veld. Meer dan negentig minuten achter een bal aan staan hollen en de bal niet te pakken kunnen krijgen. Ramos kan het niet opbrengen om nog een laatste keer achter Messi aan te gaan en probeert op schandalige wijze de dribbelaar tot stoppen te brengen. Vervolgens komt Puyol aangesneld om Ramos waarschijnlijk erop te wijzen dat dit een nare overtreding was. Ramos heeft het echt helemaal gehad, vergeet de miljoenen kijkers voor de buis en haalt met zijn arm uit naar Puyol. Dit keer niet om hem te omarmen. Bij het verlaten van het veld staat Xavi ook nog eens in de weg. Ramos, net lekker op dreef, plaatst zijn hand in het gezicht van één van de spelbepalers die hem afgelopen zomer wereldkampioen maakte.

De wedstrijd Barcelona – Real Madrid. Wat een wedstrijd. Voor Barcelona althans. Je aartsrivaal zo wegspelen, ongelooflijk. Het had wel 10-0 kunnen worden voor Barcelona. Real Madrid voorkwam dat door af en toe stevig van zich af te bijten. Zeven keer geel en dus één keer rood gaf de scheidsrechter aan de Madrilenen (wellicht ook een leermomentje voor Feijenoord hoe je kunt voorkomen dat je 10-0 verliest maar dat terzijde).

Nou weet ik ook wel dat de voetballers een voorbeeld functie hebben. Dat naar aanleiding van de overtreding op Messi waarschijnlijk een jongetje ergens in Azië ongeneerd door zijn vriendje getackeld wordt, omdat hij dat nou eenmaal gezien had op TV. Ik weet ook wel dat menig voetballertje in Zuid-Amerika huilend thuiskomt omdat hij werd neergeslagen door zijn buurjongetje die naar de wedstrijd Barcelona – Real Madrid heeft zitten kijken. Maar om eerlijk te zijn. Ik vond de reactie van Ramos fantastisch. Een mooiere bevestiging dat Real Madrid helemaal werd weggespeeld, kon er voor Barcelona niet zijn. Op het puntje van mijn stoel zat ik te kijken naar voetbal gecombineerd met een beetje boksen; heerlijk wat een spektakel. Wel had ik alvast mijn rekenmachinetje erbij gepakt om het aantal wedstrijden schorsing voor Ramos uit te rekenen. Ongeveer vier voor de schop op Messi, het slaan van Puyol nog eens drie en het gezicht van Xavi wegduwen nog eens twee, komt op negen wedstrijden had ik zo gedacht.

Een paar dagen later las ik echter tot mijn grote verbazing dat Ramos voor één wedstrijd geschorst is. Eén wedstrijd. Echt ongelooflijk. Wat de Spaanse tuchtcommissie bezielde mag Joost weten. Ik las ergens dat de scheidsrechter alleen op had geschreven dat Ramos Messi een doodschop had gegeven, maar die schop alleen al zou mijn inziens goed geweest zijn voor vier wedstrijden. Zouden het verzachtende omstandigheden zijn geweest? Wellicht heeft Ramos geen fijne jeugd gehad of telt die 36 keer dat hij voorbij gelopen is als verzachtende omstandigheid, zoiets moet het geweest zijn.

Gelijk moest ik even denken aan de door Jol genoemde liefdesbeet van Suarez in het lichaam van Bakkal. Zou het voor Suarez nog zin hebben om zich te beroepen op één of ander Europees gelijkheidsbeginsel en dat hij vervolgens nog maar voor een halve wedstrijd geschorst wordt? Misschien moet de tuchtcommissie de zaak nog maar eens opnieuw bekijken en zal zij tot de conclusie komen dat er verzachtende omstandigheden waren. ‘’Een paar weken niet gescoord en ook nog eens door Nederland uitgeschakeld in de halve finale van het WK, derhalve een schorsing van 38 minuten’’, aldus het herziene oordeel van de tuchtcommissie.

Wat mij betreft kunnen voetballers best een keer veel te ver gaan, ondanks de voorbeeldfunctie die ze hebben. Wel moeten ze dan instaan voor de gevolgen en een aantal wedstrijden over hun zonden kunnen nadenken. Ik vraag me af of de negentig minuten die Ramos krijgt, daar genoeg voor zijn...

Frank Elsweier
December 2010

» Terug