De man die thuis niets te vertellen heeft, de man die zijn bril heeft vergeten op te zetten en de man die vroeger werd uitgemaakt voor hondelul en tegenwoordig voor hondenlul. Ik heb het over de man die de rechten van twee partijen scheidt en in het zwart gekleed gaat. En ik heb het over mensen die volgend seizoen weer hard nodig zijn om het weekendse voetbalplezier bij onze club in goede banen te leiden.

Scheidsrechters, echt geliefd zullen ze volgens mij nooit worden. Geen jongetje ligt thuis onder een dekbed van Pieter Vink en op het schoolplein zal niemand roepen dat hij wel de scheidsrechter wil zijn. Toch zijn ze hard nodig, omdat anders heel wat voetbalpotjes simpelweg zouden ontaarden in ordinaire veldslagen.

In de loop der jaren heb ik respect gekregen voor de scheidsrechter. Dit kwam mede omdat ik tijdens een onbeduidend zaalvoetbaltoernooitje eens een fluit in mijn handen gedrukt kreeg. Na tien seconden stormen twee spelers op elkaar af en komen met elkaar in botsing. Beide teams schreeuwen moord en brand en ik sta daar met mijn mond vol tanden met de fluit ertussen. Het is niet zo dat ik vanaf dat moment als voetballer zijnde geen hoekschop meer claim ook al is het duidelijk een achterbal, maar in ieder geval geef ik de scheidsrechter altijd netjes een hand na de wedstrijd en bedank hem voor zijn 90 minuten vrije tijd waarin hij de moeite heeft genomen ons te fluiten.

Schandalig vind ik de manier waarop bepaalde trainers afgeven op het arbitrale trio. Dit seizoen werd in de blessuretijd van het duel tussen Ajax en Heracles een treffer van Ajacied Luis Suárez ten onrechte afgekeurd door scheidsrechter Van Boekel op advies van zijn assistent-scheidsrechter. De wedstrijd eindigde in 2-2. Op de persconferentie werd er maar over één ding gesproken en Van Boekel werd er met de haren bijgesleept om op de knieën voor de camera schuld te bekennen. Natuurlijk is het een vervelende fout en dat zullen de scheidsrechter en assistent-scheidsrechter zelf ook vinden. Maar laten we het eens positief bekijken. Ik vind het nog knap dat de grensrechter in het hedendaagse voetbal acht van de tien keer "goed zit". Ik kan de helft van de tijd zelfs in de vertraagde herhaling niet zien of het wel of niet buitenspel is. Overigens had Van Basten tijdens de persconferentie Suárez zelf als topthema moeten uitkiezen omdat die heel wat slechter presteerde dan de grensrechter. Van de tien opgelegde kansen wist hij er namelijk maar eentje in te schieten. Zolang de FIFA en UEFA invoering van technologische hulpmiddelen in het topvoetbal niet toestaan moet er geaccepteerd worden dat er fouten door scheidsrechters worden gemaakt. Punt!

Waar ik me ook zo aan stoor is de stemmingmakerij door de (Nederlandse) voetbalcommentatoren tijdens de samenvatting. Ik heb het gevoel dat een beslissing van een scheidsrechter vaak bewust openlijk in twijfel worden getrokken. Tijdens de herhaling wordt er dan geroepen "nou scheidsrechter, als dat geen penalty is?" Dergelijke uitlatingen missen natuurlijk hun uitwerking niet in de Nederlandse huiskamers. Op de Duitse televisie valt mij op dat scheidsrechters juist beschermd worden door de voetbalcommentatoren. Na een herhaling wordt er bijvoorbeeld vrij vertaald gezegd dat de beslissing van de scheidsrechter (vanuit zijn positie) te rechtvaardigen is. Dit komt in ieder geval op mij al heel anders over.

Waarom wordt iemand scheidsrechter? "Een hoop gezeur aan je hoofd en je valt alleen op als je het slecht doet" zullen velen denken. Toch is het een hele uitdaging om een wedstrijd in goede banen te leiden. Mensen die zichzelf wegcijferen en het voetbalplezier van een ander mogelijk maken en uiteraard zal het gevoel van een zekere beslissingsmacht wel eens lekker voelen. In de biografie van Dick Jol is te lezen dat hij zelf als voetballer altijd vreselijk tekeer ging tegen scheidsrechters en dat hij geraakt werd door een scheidsrechter die hem toeriep: "als je het allemaal zo goed weet, waarom word je dan zelf geen scheidsrechter". Bij deze, HSC'21 is op zoek naar u!

Frank Elsweier
April 2009

» Terug