Gefascineerd zat ik de afgelopen weken regelmatig voor de televisie te kijken naar de Afrika Cup. Ondanks dat meer dan de helft van de spelers dat meedoet aan de Afrika Cup in Europa speelt kreeg ik toch het gevoel alsof ik naar een toernooi zat te kijken uit de jaren zeventig. De danspasjes van de spelers na het scoren van een doelpunt waren vaker dan eens indrukwekkender dan het spel zelf.

De Afrika Cup wordt onder andere omstandigheden afgewerkt dan dat wij gewend zijn van zijn mondiale en Europese equivalent. Geen prachtige stadions waar het dak dicht kan als het regent. Geen grasmat waar elk grassprietje speciaal behandeld wordt door een terreinknecht. En geen of weinig overleg tussen de spelers op het veld. Nee, ouderwetse betonnen tribunes. Een grasmat waar wij onze koeien nog niet op zouden laten grazen. En voetbal dat gekenmerkt wordt door individuele kwaliteiten en fysieke kracht.

Het is echt ongelooflijk om te zien hoe fysiek sterk deze spelers zijn. Ik zou er bang van worden als ik op het veld zou staan. Op dat hobbelige veld waar het sowieso moeilijk is een bal aan te nemen komen deze atletische, fysieke krachtbonken met 180 kilometer per uur op elkaar af stormen; en dat negentig minuten lang. Wie zich staande houdt in deze krachtmeting mag zich gelijk verheugen op de interesse van een legertje spelersmakelaars.

Langs de lijn lopen deze spelersmakelaars zenuwachtig rond. Als aasgieren speurend naar de nog niet ontdekte gouden parels van Afrika. De nog in Afrika actieve spelers die de bal vaker dan vier keer hoog kunnen houden kunnen rekenen op een contract bij bijvoorbeeld Germinal Beveren Antwerpen, satellietclub van het grote Ajax. De echt belangrijke spelers staan al lang onder contract bij de grote clubs in Europa. Zo langzaam aan staan in Afrika alle voetballers vanaf een jaartje of dertien al onder contract bij een grote club uit Europa. Mocht er namelijk een goede speler bij zitten dan is hij tenminste al vastgelegd.

Vanaf de tribunes hoor je voortdurend het ritmische getrommel van de supporters. Volgens mij komt het door datzelfde getrommel dat de spelers na het scoren van een doelpunt verleidt worden tot het doen van voor Europeanen niet te reproduceren dansjes en andere vreugde uitingen. De supporters dansen vrolijk mee op de tribunes. Soms lijkt het of ze eigenlijk helemaal niet voor het voetbal komen. Als ik naar de toeschouwers kijk, krijg ik altijd het gevoel of het niet uitmaakt of hun land voorstaat, achterstaat, of dat het rust is. Ze blijven ritmisch bewegen op de muziek. Met een grote glimlach op hun gezicht lijkt elke wedstrijd één groot feest. Dat het de supporters niet uitmaakt wat hun ploeg doet is uiterlijke schijn.

Want mocht u denken dat ze in Afrika wel wat anders aan hun hoofd hebben dan een spelletje voetbal dan heeft u het mis. Voetbal is ook een zaak van leven en dood. Recentelijk nog moest Pierre Wome - speler van Kameroen - liggend in de kofferbak van een politieauto uit de buurt van het stadion vervoerd worden. Hij had namelijk in de laatste minuut een penalty gemist waardoor Kameroen het WK in Duitsland niet haalde. De kapperszaak van Wome's vriendin is kort en klein geslagen en de gehele familie is ergens ondergedoken omdat het thuis niet meer veilig is. Eto'o die normaal de penalty's neemt bij Kameroen liet vanuit zijn zwaar beveiligde villa in Barcelona via de kranten nog even weten dat Wome die penalty eigenlijk helemaal niet had mogen nemen. Uit zelfbescherming of zoiets zal het wel geweest zijn.

De Afrika Cup, meer dan voetbal alleen!

Februari 2006
Frank Elsweier

» Terug