Verslaafd

Het is half juli en toch ga je tegen beter weten in op zondagavond achter de tv zitten voor Studio Sport. Je weet immers maar nooit, misschien zijn er nog wat vage beelden ingevlogen vanuit Liberec van de wedstrijd tussen de plaatselijke trots en Roda JC. Of eventueel een sfeerimpressie van Ajax dat in het zomerse charmeoffensief dat voorbereiding heet vandaag het Friese Oostumageesterwald aandoet. Maar nee, niks van dat alles.

Als Dione de Graaf haar beminnelijkste glimlach tevoorschijn tovert om motorsport en een zesderangs tennistoernooi aan te kondigen dan weet je dat het echt niet meer wat wordt. Maar ja, die zondagavond zit zo vastgebeiteld in je systeem, dat je - of je het nu wilt of niet - toch een kwartier lang naar Ludger Beerbaum zit te kijken. (Ik heb trouwens jarenlang gedacht dat dat de naam van een paard was, een normaal mens heet toch geen Ludger Beerbaum?)

Nog maar twee weken geleden was ik zo blij als een kind zo blij dat het EK voorbij was. Niet dat het nou zo'n vervelend kampioenschap was, maar eindelijk was daar voor mij dan toch de zomerstop. Mijn eigen cluppie voetbalde door tot en met 12 juni en nog de zelfde dag begon het EK. Er kwam maar geen eind aan het seizoen. Al dat gepiep van die Zidanes en Beckhams over het veel te lange en zware seizoen! Voor de volgers zoals ik was het pas zwaar. Vanaf begin augustus aan één stuk door tot en met 4 juli. De bank en mijn vaste stoeptegel langs het veld begonnen in het voorjaar ernstige slijtplekken te vertonen. Maar vanaf maandag de vijfde juli begon dan eindelijk het Andere Leven. Het voelballoze leven.

Zo'n eerste weekend is het heerlijk. De Tour begint en je wilt ook wel weer eens een goed gesprek hebben met je vrouw. Halverwege de tweede week beginnen de symptomen weer op te spelen. Die kriebel naar de afstandbediening met al die in je hoofd voorgeprogrammeerde teletekstnummertjes. Maar de energie kan geen weg naar buiten vinden, echte voetbalactie moet je met een lampje zoeken. En zo gebeurt het dat je op dinsdagavond naar de oefenwedstrijd Rheden-De Graafschap gaat. Rheden ligt niet om de hoek, en ik heb ook niks met beide clubs. Maar ja, je moet wat, he. Op woensdagavond zit ik bijna live de tussenstanden van de eerste voorronde van de Champions League te volgen: "Zohoo, daar laat FK Gomel zich effe lelijk verrassen door KF Tirana, zeg!"

Nadat ik zelfs tot na middernacht was opgebleven om de einduitslag bij Knattspyrnufélag Reykjaví­k tegen Glentaron af te wachten (dat rottige tijdsverschil ook) kon ik niet anders dan de realiteit onder ogen zien. Ik ben verslaafd en ontkennen heeft geen zin. Het zal nog een hele toer worden om de periode tot begin augustus te overbruggen. Dan zal ik met gretigheid eindelijk weer eens een volledig shot voetbal tot mij kunnen nemen. Tot die tijd blijft het zoeken naar de kruimeltjes. Met bibberende vingertjes.

Rene Waning
juli 2004