Sombere blikken alom op dinsdag 16 september. Sombere blikken in het Philips Stadion. Sombere blikken in Nederlandse huiskamers en sombere, zelfs ernstige blikken rondom de analysetafel in de televisiestudio. Nee, de sombere blikken discussiÃ«ren niet over de vraag hoe de kredietcrisis op te lossen. Ook wordt er niet gedebatteerd over hoe de wereld te behoeden voor een nieuwe oorlogszuchtige havik met een Christenfundamentalistische running mate. Het onderwerp van gesprek is het triviale spelletje voetbal en meer specifiek: hoe behoudt Nederland de aansluiting met de Europese subtop.

PSV heeft zojuist een ongenadige oorwassing gekregen van de nummer vier van Spanje. Een paar weken eerder is FC Twente op een gênant simpele wijze afgeserveerd door Arsenal. Als de kleuter, wiens bal door een opgeschoten jongen uit de zesde klas afhandig wordt maakt, zo tenhemelschreiend kansloos zijn de Nederlandse clubs. De sombere blikken komen er niet uit. De aansluiting is verloren, voorgoed. Aldus de conclusie van de doemdenkers.

De volgende vraag die je kunt stellen is of dat nou zo erg is. De keerzijde werd de afgelopen weken ook zichtbaar. Een spannende en steeds verder nivellerende thuiscompetitie, stadions die alsmaar verder uitpuilen en een ranglijst die met geen mogelijkheid te voorspellen is. Weegt dat eigenlijk niet op tegen het afhaken op internationaal niveau? Moeten we dan echt alles in het werk stellen om ons maar te kunnen meten met clubs die hun ziel hebben verkocht aan maffiose olieboeren en Amerikaanse mediatycoons? Of met clubs die het resultaatvoetbal zo goed beheersen dat het testbeeld een nog interessantere aanblik biedt dan een voetbalwedstrijd van de betreffende club?

De vraag stellen is hem beantwoorden. Met onze eigen competitie hebben we het hele seizoen te maken, die Europese wedstrijden zijn de kersjes op de appelmoes. En net als op de appelmoes zijn die kersjes eigenlijk niet te vreten. De appelmoes juist wel. Oke, het is geen haute cuisine, maar het smaakt best. Een wedstrijd van een matige club is best te pruimen, als de tegenstander maar net zo slecht is. De massale volksverhuizingen naar de o zo matige eredivisiewedstrijden bewijzen het wekelijks.

Het mooie is echter dat de nivellering van het nationale voetbal zich niet beperkt tot het hoogste niveau. Nog maar een paar jaar terug ging je als supporter van een amateurclub opgelucht naar huis als je club in het grote bekertoernooi de schade binnen de perken had gehouden. Minder dan vijf tegentreffers was een pure overwinning. En dat was dan vaak ook nog te danken aan het plichtmatige geschuif van de tegenstander. Anno 2008 lijkt er in Nederland dankzij de nivellering zowaar een bekertraditie op te bloeien. Wat voor kort nog ondenkbaar was is inmiddels al bijna normaal: heuse wedstrijden tussen een eredivisieclub en een hoofdklasser. Het aantal slachtoffers bleef helaas nog beperkt, maar met het zweet op het voorhoofd, het schaamrood op de kaken en de staart tussen de benen vertrokken de eredivisieclubs afgelopen week uit Groesbeek, Hoorn en Haaksbergen. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

En dat is goed. Want behalve een mooie topcompetitie behoort ook een mooie bekercompetitie tot het standaardpakket van een goed voetballand. Dat in tegenstelling tot foute clubeigenaren, door commercie overwoekerde toernooien, Chinese goktoestanden en onaangluurbaar resultaatvoetbal. Laat ze het maar lekker uitzoeken met hun Champions League. We willen al niet eens meer meedoen.

Rene Waning
oktober 2008

» Terug