De nieuwe Huttenkloas

Wij Nederlanders zijn een vreemd volkje. Dat is natuurlijk een open deur intrappen, maar je blijft je verbazen. In navolging van onze Grote Roerganger hebben we allemaal de mond vol van fatsoen, normen, waarden en het gebrek daaraan, maar als het zo uitkomt, zijn de verloederaars onze grote helden.

Over de vraag hoe het kan dat de Tokkies zich hebben ontwikkeld tot nationale knuffelberen hebben al blikken vol sociologen zich het hoofd gebroken. Een hysterisch wijf dat een Marokkaans ettertje ondersteboven rijdt mag de complimenten en lofuitingen van onze eigen ijzeren dame Rita Verdonk en haar trouwe schare fans in ontvangst nemen en ondertussen terroriseren Nederlandse wintersporters Oostenrijk zonder dat iemand zich daar in dit keurige landje druk over maakt.

Ook in het voetbal zijn de vervuilers de grote helden. Die kale Haagse mafkees wiens naam ik nooit kan onthouden, mocht laatst in het toch zo akelig politiek correcte Kopspijkers voor de zoveelste keer komen uitleggen dat Sylvie van der Vaart er juist trots op moest zijn dat uitgerekend zij als dé hoer van Amsterdam werd gezien. Smakeloze humor, maar de kale Haagse mafkees kreeg er een klaterend applaus voor. Sinds het Sylvie-incident worden scheidsrechters bij voortduring beschimpt door trainers en spelers als zij besluiten een wedstrijd te staken. Zelfs als zij dat doen omdat in de stadions de opgefokte testosteronjeugd weer eens schuimbekt over hoerenjongen of andere fijnbesnaarde onderwerpen. Dan stelt de scheidsrechter zich plotseling aan, volgens de heren Hiddink, Maaskant en Sturing (onder vele anderen). Een betere aanmoediging kunnen de eencelligen op de tribune zich toch niet wensen?

De grootste helden bevinden zich desondanks binnen de lijnen. De Twentesupporters vallen bijkans in katzwijm als zij de imposante gestalte van de rijzige viking Majstorovic waarnemen. Oké, ik kan me voorstellen dat zo'n stoere verdediger die niet van wijken weet populair is bij de fans, maar zijn ster rees pas echt nadat hij tegen FC Groningen tot twee keer toe zijn machtige elleboog liet spreken. Heel Nederland sprak schande van zijn schandalige gezwaai, maar bij FC Twente kreunde men van genot. En van verontwaardiging over de media. Schande, dat hun grote held zo oneerlijk werd behandeld in de pers. De clubleiding en de speler zelf deden net zo hard mee aan het tenenkrommende slachtoffertje spelen. "Ik ben toch geen moordenaar", jankte de elleboogspecialist met gevoel voor overdrijving. Daniël M., de grootste Twentse misdadiger sinds Huttenkloas.

Uiteindelijk werd Majstorovic nog vrijgesproken ook, omdat scheidsrechter Bossen een beetje onduidelijk had gedaan in e-mailtjes. Vormfoutje. Dezelfde mensen die normaal gesproken moord en brand schreeuwen als een boefje door een vormfout weer op vrije voeten komt spraken nu van gerechtigheid. De wereld op zijn kop.

De grootste held van het Nederlandse voetbal is er desondanks één van een ander kaliber. Eentje die juist het slachtoffer is van een vervuiler. Geef eerlijk toe: had u ooit van Niels Kokmeijer gehoord, tot die fatale vrijdagavond in december? Een anonieme eerste divisiespeler werd ineens een BN'er, door een aanslag op zijn ledematen. Erg cru, maar de verwrongen werkelijkheid in Nederland. Niels is de grote held, omdat hij misschien nooit meer kan lopen. En de veroorzaker? Rachid Bouaouzan is verketterd tot op het bot, verafschuwd door iedereen in de voetbalwereld. Zijn carrière zit erop omdat hij even een waas voor zijn ogen kreeg en de botte pech had dat zijn aanslag zulke enorme gevolgen heeft. Terecht? Misschien wel, maar ik vind het wel erg dubbel dat de Tokkies, de achteruitrijdster, domme supporters en Daniël Majstorovic wel vrijuit gaan of zelfs volkshelden zijn.

Rene Waning
maart 2005