Zo heel af en toe gebeurt er nog iets spannends in het voetbalwereldje. Je zou het bijna niet meer verwachten, nu bijna alles tot aan het griezelige is geregisseerd, voorgekauwd van alle toeval ontdaan maar er blijven toch altijd dingen in circus voetbal waar de UEFA, KNVB of John de Mol geen vat op krijgen.

De ellende begon allemaal met de grootste marketingtruc aller tijden, de Champions League. Al binnen een paar jaar deed ook de nummer vier van Italië mee aan de competitie van de kampioenen en zo begon het verval. Tragisch dieptepunt is vooralsnog de loting die zo wordt gestuurd dat het zelfs voor afgestudeerde algebraïsten en econometristen niet te volgens is. Ach ja, het gaat om het hogere doel. We care about football, nietwaar. Tenzij het geld kost natuurlijk.

Onze eigen Eredivisie is ook op de rijdende trein van de commercie gesprongen en telt anno nu helemaal mee. Geheel op zijn Champions League's zie je tegenwoordig de spelers van RBC en Heracles hun obligate nababbeltjes ook al afratelen tegen de achtergrond van een groot stuk bordkarton waarop bier en tomatensoep van een goede fabriek wordt aangeprezen. (Gelukkig doen ze het in Belgié een stuk kneuteriger. Daar staat een soort van oud schoolbord veel te ver naar achteren ergens te wapperen in de wind van stadion het Kiel of de Freethiel.)

In de wereld van Talpa wordt tot overmaat van ramp het voetbal gepresenteerd als een nieuwe variant van de showbizzquiz. Gezelligheid en plezier zijn de toverwoorden. Laat ze maar lachen, zou Ron Brandsteder zeggen. Om het anderhalf uur vol te krijgen worden alle wedstrijden na afloop nog eens binnenstebuiten gekeerd, waarbij uiteraard alle luid bejubelde doelpunten en spectaculaire acties nog eens de revue passeren. Want het moet natuurlijk vooral leuk blijven. We like this game, nietwaar? Het was een beetje langs me heen gegaan, maar voetbal in de eredivisie schijnt plotseling wekelijks in negen stadions een geweldig stuk entertainment te zijn met werelddoelpunten, spanning, sensatie, sfeer, gezelligheid en feest. Oneffenheidjes worden zorgvuldig weggeregisseerd. Het moet wel gezellig blijven natuurlijk. Nog even en we zien de eerste RBC-supporter met een bos wortelen op zijn hoofd langskomen.

Gelukkig hebben we de UEFA-cup nog. Graag zou de Europese bond daar ook een leuk feel-good toernooitje van maken, maar nu de Champions League alsmaar is uitgebreid, zijn alle goede clubs wel zo'n beetje op. De UEFA-cup is daardoor verworden tot en soort Mickey Mouse-league op Europees formaat met alle lelijke broertjes en zusjes van het continent. En dus voor de voetballiefhebber die niet houdt van voorspelbaarheid en geacteerde gezelligheid een laatste toevluchtsoord.

Het is niet meer zo mooi als in de voorronde, maar de loting voor de eerste ronde was toch ook een klein feestje. Zeker toen AZ aan een droomtegenstander werd gekoppeld: Krilya Sovetov Samara. Louis van Gaal vond het maar waardeloos (ook al verpest door het Champions league-virus), maar ik begon bij het horen van de naam Krilya Sovetov Samara meteen weg te dromen bij de gedachte aan een ouderwetse Europacup-woensdagmiddag. Een stadion met een sintelbaan en een capaciteit van minstens 150.000 toeschouwers. Tot de nok toe gevuld met in grijs-grauw geklede russen, blazend op toetertjes. Hier en daar een vak vol militairen, die het gepeupel in de gaten houdt. Een veld als een modderpoel (bij voorkeur met lichte sneeuwval). En, niet te vergeten, als tegenstander elf Robot-russen van twee meter groot die iedereen lachend doormidden schoppen en voetballen alsof ze op afstand worden bestuurd - in de beste traditie van Valeri Lobanovski.

Ik pakte er de atlas bij en kwam helaas tot de ontdekking dat Samara niet achter de Oeral ligt. Eerste teleurstelling. Een dag later las ik de krant en waren de vlinders definitief verdwenen. Krilya Sovetov Samara beschikt over een Abramovitsj-achtige selectie met daarin onder andere: een Braziliaan, een Ghanees, een Colgolees, een Portugees, drie Serviërs en een Bosniër. Ter opvulling spelen er ook nog een aantal Russen en Wit-Russen. Daar gaat weer een romantische reddingsboei. Is er dan echt niks meer echt?

Rene Waning
september 2005

» Terug