Als ik zo moet winnen

Het is zes mei 2005 en eindelijk voel ik me weer mezelf. Heerlijk. De verwarring had de afgelopen maanden ernstig toegeslagen, maar na de tragische ondergang van PSV en AZ in Europa weet ik weer dat ik Nederlander ben. Ik ben gelukkig, het seizoen 2004-2005 is perfect. Nog nooit verloren we twee dagen achter elkaar zo mooi.

Sommige dingen behoren gewoon te gaan zoals ze altijd al gaan. Wetmatigheid nummer 1 is dat Italiaanse ploegen op de meest afzichtelijke manier winnen om daarna met een genadeloze grijns van het veld te stappen en de schouders op te halen. Alsof het zo logisch is als wat is om in de 92e minuut de beslissende treffer te scoren, terwijl je negentig minuten achter de tegenstander hebt aangehold. Wetmatigheid nummer 2 is dat een Nederlands team fantastisch speelt, maar altijd naast de prijzen grijpt. Het liefst op een zo schlemielig mogelijke manier.

Die heerlijk tragische rol zit mij als Nederlander als gegoten. Al tientallen malen heb ik in mijn leven stampvoetend van woede en scheldend op de televisie die Italiaanse sikjes en foute bakkebaardjes vervloekt. Idem dito met andere vervuilers als Duitsers, Spanjaarden, Portugezen en nog zoveel meer landen die kennelijk maar niet begrijpen dat resultaat toch ondergeschikt is aan schoonheid. Vaak eindigt zo'n scheldkanonnade met het cliché der cliché's: "Als ik zo zou moeten winnen, dan hoeft het voor mij niet hoor!"

En juist die laatste opmerking begon de laatste maanden te knagen aan mijn geweten. Als ik dat echt zo vond, waarom stond ik dan te dansen om de tafel toen Cocu bij de eerste doelpoging van PSV in Lyon zowaar scoorde. Een lelijker gestolen punt was zelden voorgekomen. En waarom prevelde deze afvallige katholiek spontaan een dankgebedje toen Henk Timmer de fantastische krulbal van Riquelme tegen de paal aan keek. Was Villareal eigenlijk niet veel beter? Het donderde me niks. PSV en AZ stonden toch maar mooi in de halve finale en daar ging het om. Nederland was even het nieuwe Italië en ik genoot ervan. Maar toch, het stemmetje ergens tussen hypofyse en hersenstam bleef maar in mijn oor fluisteren: "Als ik zo zou moeten winnen, dan hoeft het voor mij niet, hoor!"

Het stemmetje had gelijk, weet ik nu. De afgelopen twee weken hervond ik mijn Nederlande trots. PSV en AZ deden weer gewoon wat er van Nederlandse ploegen wordt verwacht en ik raakte steeds meer in mijn element. De spetters spuug spatten uiteen op het beeldscherm, omdat ik de misselijkmakende tronie van Gattuso maar bleef uitschelden en ik in de emotie mijn mondsappen niet meer onder controle had. Gelaten onderging ik de 2-1 van Ambrosini, omdat ik wist dat hij toch wel een keer zou vallen. Hoe fantastischer PSV over Milan denderde, hoe meer ik wist dat het mis zou gaan. Bij de 3-1 van AZ durfde ik al niet eens meer te juichen, zo overtuigd van het lot dat ons nog stond te wachten. Vol trots ging ik na de ondergang alle kanalen langs om ook van de Belgen, de Duitsers en de Britten te horen hoe onrechtvaardig voetbal wel niet is. En terwijl ik woensdag en donderdag mentaal volledig uitgeput de tv uitzette, mompelde ik weer dat bekende zinnetje. Het mocht weer.

Rene Waning
mei 2005